تبلیغات
آلما مِشه

آلما مِشه
 

·        سیمرغ عنقا، سیرنگ

سیمرغ پرنده‌ای شگرف و اسطوره‌ای است که جلوه‌های متفاوت و خارق­العاده در عرصه­ی افسانه، حماسه، فلسفه، عرفان، و به طور کلی در فضای فرهنگ ایرانی داشته است. سیمرغ واژه‌ای فارسی و مخفف "سین مرغ" است که در "اوستا" به صورت "مرغوسئنه" و در "پهلوی" "سین مورو" نامیده شده است. "سئنه" ظاهرا در ایران باستان نام‌یکی از حکمای معروف نیز بوده که با جایگاه سیمرغ ارتباط دارد. گاه تصاویری که از جایگاه سیمرغ ارائه می‌شود با درخت طوبی مشابهت دارد. این درخت نیز مانند سیمرغ است                                               .
در متون پهلوی آشیانه­ی سیمرغ بالای درختی درمان بخش است که در "دریای فرافکرد" رسته، تخم همه گیاهان بر آن است و در واقع خاستگاه زندگی گیاهی است. سیمرغ در شاهنامه­ و اوستا و روایات پهلوی، موجودی خارق العاده و شگفت است.                                       ازاین جابه بعد..................................................................................................................................................................
پرهای گسترده‌اش به ابر فراخی می‌ماند که از آب کوهساران لبریز است. وقتی بال می‌گشاید به اندازه­ی کوهی است. از هر طرف چهاربال با رنگ‌های زیبا دارد. منقارش چون منقار عقاب کلفت و صورتش شبیه صورت انسان است. به قدری قوی است که فیل را به آسانی می‌رباید از این رو به "پادشاه مرغان" شهرت‌یافته است. هزار و هفتصد سال عمر دارد.
در سیصد سالگی تخم می‌گذارد و پس از بیست و پنج سال جوجه‌اش سر از تخم درمی‌آورد. "اهورامزدا" به "زرتشت" سفارش کرده است که پری از او بر تن خود بمالد و آن را تعویض خود گرداند. در ایران باستان معتقد بوده‌اند کسی که استخوان‌یا پری از این مرغ دلیر با خود داشته باشد، هیچ کس بر او چیره نخواهد شد. آن پر او را نزد مردم گرامی‌و محبوب می‌گرداند و در هنگام برابری با ستمکاران پناه وی خواهد بود. در شاهنامه از دو سیمرغ کاملا متفاوت سخن رفته است 1- پرنده‌ای عظیم الجثه که بر فراز کوه آشیانه و نیرو و قدرتی عظیم دارد ولی او نیز فانی شدنی است. رستم در خوان پنجم با این سیمرغ برخورد می‌کند و او را می‌کشد. این سیمرغ در ادبیات چندان معروف نیست 2- سیمرغ مشهور، مرغی ایزدی است که بر کوه البرز آشیان دارد و "زال" پدر "رستم" را پرورش داده است. "سام"(پدر زال) از این که فرزندش در هنگام تولد سفیدمو بوده است، خشمگین می‌شود و او را بر سر راه می‌گذارد. سیمرغ کودک را می‌یابد و به امر خدا او را پرورش می‌دهد. پس از آنکه زال در سایه­ی تربیت سیمرغ جوان نیرومندی شده بود، سام پشیمان می‌شود و او را به خانه برمی‌گرداند. سیمرغ پری از خود به زال می‌دهد تا هنگام سختی آن را آتش زند و از او‌یاری بخواهد زال دو بار به سیمرغ محتاج می‌شود: 1- هنگام تولد رستم که به علت درشتی جثه­ی وی، مادرش در آستانه­ی مرگ قرار گرفته بود 2- در جنگ رستم با اسفندیار که رستم و اسبش به شدت مجروح شده بودند، سیمرغ به‌یاری آنها می‌شتابد و پس از علاج زخم‌های رستم راه غلبه بر اسفندیار را به او نشان می‌دهد. به خاطر همین حمایت‌های سیمرغ از خاندان زال، عده‌ای نظر داده‌اند که این مرغ فرشته نگهبان‌یا توتم قوم سکا(خانواده رستم) است. دلیل دیگری که برای این ارتباط ذکر شده، این است که برخی جایگاه سیمرغ را "کوه اپارسن"(aparsan) در "سکستان"(سیستان) نام برده‌اند. سیمرغ پس از پروراندن زال و‌یاری او و رستم در شرایط حساس از همه­ی آفاق رو پنهان نمود و جز نامی‌از خود باقی نگذاشت و دیگر کسی موفق به دیدن او نشد. از این رو در مواردی که بخواهند بی نشان و غیر قابل دسترس بودن چیزی را مثال بزنند آن را به سیمرغ تشبیه می‌کنند:                                                                            
منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا                                                                     
زین هر دو، نام ماند چو سیمرغ و کیمیا                                                                      
 
شاعران که دیگر نشانی از سیمرغ نیافتند با خیال خویش هر بار تصویر درخشان دیگری از او ترسیم کردند. "قله نشین قاف" بار دیگر از ادبیات عرفانی سر برآورد. "مولوی" او را نماینده­ی عالم بالا، مرغ خدا و مظهر عالی‌ترین پروازهای روح و انسان کامل شناخته است. عارف مشهور، "روزبهان بقلی"، آن را کنایه از روح و گاه کنایه از پیامبر اکرم(ص) دانسته‌ است. "سهروردی" تصویری والا و بی­نظیر ارائه کرده که نزدیک به خداست: پرواز کند بی­جنبش، می‌پرد بی­پر، نزدیک شود بدون طی اماکن، همه نقش‌ها از اوست و او خود بی­رنگ، همه بدو مشغولند او از همه فارغ، در مشرق است اما مغرب از او خالی نیست. همه­ی علوم از صفیر(فریاد) آن سیمرغ است و سازهای عجیب مثل ارغنون و غیر آن را از صدای او سازند در "منطق­الطیر"، سیمرغ مظهر خداست. مرغان در جستجوی سیمرغ برمی‌آیند و به راهنمایی هدهد راهی قاف می‌شوند تا او را بیابند اما دشواری‌های راه عده­ی زیادی را از رسیدن مانع می‌شود. سرانجام وقتی به مقصد می‌رسند سیمرغی نمی‌بینند، در خود نظر می‌کنند که "سی مرغ" ماند‌ه‌اند. این داستان تمثیلی، بیانگر وحدت در کثرت و کثرت در وحدت است. سیمرغ در "منطق­الطیر" حقیقت کامل جهان است. "عطار" او را منبع فیض و سرچشمه­ی هستی تصور می‌کند که کاملان جهان، تمام همّ خود را صرف شناسایی او می‌کنند و پس از طی مراحل مهلک چون قطره‌ای که در پهنای دریا محو می‌شود، خود را به این وجود بی­نهایت می‌رسانند و در او محو و فانی می‌شوند. در ادبیات فارسی، سیمرغ را "عنقا" نیز گفته‌اند(عنقا: دراز گردن) و افسانه‌های زیادی نیز با آن همراه ساخته‌اند، از جمله اینکه به مردم آزار می‌رساند وکودکان را می‌ربود. به پیامبرمان، شکایت کردند و به دعای وی نسل عنقا منقرض شد.
این افسانه‌ها چندان ربطی به سیمرغ ندارد، عنقا مرغ اساطیری "اعراب" است که نشیمن او کوه قاف است. اما سیمرغ پرنده­ی اساطیری ایرانی‌هاست که نشیمن او البرز است. در دوره­ی اسلامی‌این روایات به‌یکدیگر آمیخته و سیمرغ و عنقا که آن را "عنقای معزب"(به معنی فرو برنده‌یا غریب) نیز گویند:‌یکی تصور شده است. بنابراین جایگاه آن نیز گاه قاف و گاه البرز نامیده شده است، از نکات دیگری که درباره­ی سیمرغ در ادبیات هست‌یکی جفت نداشتن و تنها بودن اوست:                                 
اگر با مرغ باید مرغ را جفت                                                                 
تو سیمرغی،‌بود سیمرغ بی جفت

                                               نظامی گنجوی                                                                 
به سیمرغ مانم ز روی حقیقت                                                                           
که از هیچ مخلوق همدم ندارم                                                                                      
به نام و به وحدت چون او سرفرازم                                                                          
که این هر دو معنی از او کم ندارم                                                                                                                                                                                                                                                                                                       خاقانی                                 


آشیانه­ی سیمرغ بر کسی روشن نیست، چنان که حتی سام هم که در جستجوی او رفت، راه به جایی نبرد، لذا سیمرغ به نهفتگی معروف است. سیمرغ را "سیرنگ" نیز گفته‌اند، از این جهت که رنگ همه مرغان در پر او هست .برخی از ابیات که سیمرغ در آنها به کار رفته به عنوان شاهد ارائه می‌گردد:                                                

 

  سیمرغ کوه قاف رسیدن گرفت باز                                                                                                                        
مرغ دلم ز سینه تپیدن گرفت باز                                                                       
 
مرغی که تا کنون ز پی دانه مست بود                                                                               
در سوخت دانه ز او تپیدن گرفت باز                                                                
 
چشمی‌که غرقه بود به خون در شب فراق                                                                             
 
آن چشم روی صبح بدیدن گرفت باز                                                                        
                       
سنایی                                                                        
 
در منطق­الطیر، سیمرغ از زبان هدهد چنین توصیف شده است                                                            

  هست ما را پادشاهی بی خلاف                                                                            
 
در پس کوهی که هست آن کوه قاف                                                                       
 
نام او سیمرغ سلطان طیور                                                                                              
 
او به ما نزدیک و ما زو دور

                                                                  
 
صد هزاران پرده دارد بیشتر                                                                         
 
هم ز نور و هم ز ظلمت پیش در                                                                          
 
در دو عالمنیست کس را زهره‌ای                                                                                                                                                                                          کو تواند‌یافت از وی بهره‌ای                                                                                  
 
دایما او پادشاه مطلق است                                                                                   
 
در کمال عز خود مستغرق است.




[ سه شنبه 16 اسفند 1390 ] [ 10:50 ب.ظ ] [ اسماعیل حكمتی منامن ]
نظرات

گَلبن كیمی داشاسلام وره ردیك

قارانلقن باشن داشن گوره ردیك

دره سیند قاراانجیل درردیك       

یاخشی یاخشی  داغلاروندا گزه ردیك

قزیل اوزه نینده دوشوب اوزه ردیك

قانلی دره اوستو قاسیم كله گی

خلف باغی مشد عمی مین بَلَه گی

اَلَه نیبدی اونوندا دای اَلَه گی

نفسدیده هردن بیریول چكیری

قوجا واختی آلما اَریك اكیری

نازخانیمن دانشماسی گولمه سی

مئیی بی بی آغاج مینوب سورمه سی

نارخانیمن هوروكلو ساچ هورمه سی

شیرین اولدو آراتنگه قوجالدی

خیر الله دان نامرد فلك باج آلدی

مش حسنون داغارچیقی چاخماقی

گولنده آغزینن سویو آخماقی

داوارلارین دالسیجا باخماقی

قوردا خوخو دیین كیشی نجولدو

خزان وردی پرپر اولوندو سولدو

  بهجت خالا كَرمه سینین شاپّاسی

تامام بی نین سیا چوره ك یاپّاسی

بلقیصین پنجه كئشی چاپّاسی

قازانچادا قایماقی یادش به خیر

صبح پیشیره ن قویماقی یادش به خیر

رستم گیلین قوزولاری تكه سی

خارتكه نین بوینوزلوسی یك سی

پورسته نین اوزویاغلی كوكه سی

یاداسالاربایرلاری چم لری

چمده اولان بیره دولو كوملری

زیدی عمی  قاراپوچو قوراندا

عوض دایی جویجَمَه ده دوراندا

مَشَد دایی اوغلاخلاری بوراندا

نولاردی بیر هامی لاری اولئیدی

گولو خالام بولامانی بولئیدی 

     هاردا قالدی مش آیتین كَری سی

   مش عزیزین همایونی فَری سی

سعداله نن زامانیلا شَری سی

   بیلین مئیری نجولدولار نولدولار

          قزیل گول تك نه تئز آچوب سولدولار

یوسوبعلی آلچاق كیشی ای كیشی

بستانلارداسالاردی چوخ های ،كیشی

بیرده گَلَر مگر اونا تای ،كیشی

خورجونون آغوز بوغوزقارپوزو

جیب لری نین دولوب داشان یارپوزو

 

مش ذبی نین پهلوان تك گزمه سی

آل باغشین گَوَنلری اَزمه سی

زلفعلی نین قاش قاباغن سوزمه سی

خوش گونلرین مَزَلری دادیدی

منامینون آبروسی آدیدی

مش طالبن باغدا تارال قورماغی

فریدونون اونا كله گ وورماغی

باغدا یاتوب صبح بستاندا دورماغی

شب نشین لرچپ چَرَه زی پوسته سی

حیف اولاكی اولدوق هجران خسته سی

اَشرفی نین ناغللاری قصه سی

شادالاردی هامی اوره ك غصه سی

آدلاری دی فقط كتّی لرین حصه سی

نازپری نین سورمه سی یادش به خیر

فیروزون اوسگورمه سی یادش به خیر

بش یوزایلده گوزویولداقالاسان

زلفعلی نی گونده یاداسالاسان

اونا كادو،چوبوق توتون آلاسان

یالواریاخار گور زلفعلی دیری لر

بیرده گَلَر پیرولی لر سیری لر

 

اینانمازدق مش گل آقا قوجالیب

قوجالیق ،كولگه سین باشینا سالیب

سینّی گئچوب عومورگولی سارالیب

پاخیل فلك اونو بیزدن تئز آلدی

نظر دَیدی ،اونویامان گوز ،آلدی

منظّم بی آلچاخ مهربان خانم

محبتلی اوره ك، ایستی قان،خانم

تاپشراندا آللهنا جان خانم

یوخاری باش دومان توتوب قارالدی

 خرمنلرین رنگی قاچوب سارالدی

 دایم گیلین آغزی یوموق پَله سی

شوكورگیلین قورداقوران تله سی

اوچو لارین داغدا آغور شله سی

قارداشم اُو قانلی دیه ن گونلریم

گونده اُوون اَتین ییه ن گونلریم

   داوارناخیر گلوب پیرده یاتاردی

چوبانلاردا باشن یئره آتاردی

            آخشام چاغی گون كی گئدوب باتاردی

 سورو،سورو كنده گلوب مَلردی

 یازگونونده سزقی یاغیش اَلردی

 

جورجه نگی اوندا باشا گییردیك

كورپه گلدی آی ننه جان دییردیك

قاتق یاخوب دورموج لری ییردیك

قراولاغی قوووب توتان گونلریم

دیری دیری دورموج اوتان گونلریم

آرابولاغ گوز یاشی تك جوشاردی

یوخاری دا نولاردولوب داشاردی

اولسیدلار كندیمیز چوخ یاشاردی

بیلین مئیری كیم دولدوروب داشلادی

كندی میزین قاراگونون باشلادی

بولاغلارین سویوجوشوب آخاندا

آخوب اوزون دره لره یاخاندا

الآن آدام چشمه سینه باخاندا

اوره ك دولئی گوز یاشالئی دیل آغلی

سوسوز قالان باغچا آغلی گول اغلی

آهای منیم، ائلیم ، اوبام ، قارداشم

كوچوب گئدن وفالی بیر یولداشم

قانادونوب اوره گیمده سیرداشم

دوزه لتمكدن كندین گوزون قاشینی

داشلاوروب سندرمشوق باشینی

گَلون چخاق دَوه بوینو باشینا

اوردان باخاق قارانلقون داشنا

سورمه چكه گ گلین داشی قاشینا

گئچن گوندن عبرت آلوب آغلیاق

هجرت یولون كندیمیزدن باغلیاق




[ شنبه 22 بهمن 1390 ] [ 01:15 ق.ظ ] [ اسماعیل حكمتی منامن ]
نظرات

یادبادآن روزگاران یادباد

بدجوری دلم هوای منامین راكرده است، منامینی را ، منامینی هایی كه هستند.مخصوصاًمنامینی هایی كه زمانی بودند ولی الآن نیستند وآرزومی كنم یك بارهم كه شده ، باشندوآن چه راكه تحویل داده ا ندوبرای ماباقی گذاشته اندببینند.آرزو می كنم قربعلی ساقی، نیِ برآمده ازنای گرمش رابه صدادرآورد ودل های افسرده از هجران یارانش را تازه گرداند.آرزودارم علم الله حكمتی یك بارهم كه شده سه دری اتاقشان رابازكرده وجلوی آن، روبه قبله، نوای گرم وملكوتی اذانش راسرداده وشاهد صف ملكوتی نمازگزاران آن زمان روستائیانش باشم.آرزودارم میهمان نَقل شیرین وجذاب نازخانم خالا،مستمع خاطرات شیرین ودوست داشتنی مئیی خالاباشیم ودل درپیچ وتاب گیسوان نارخانم خالا گره بزنم ویادشان راگرامی بدارم. آیامی شود یك باردیگردسته ی عزاداری اباعبدالله الحسین«ع» راباسردسته گی گل آقامروتی،حیات اله نظرزاده وباشاه بیت گویی های نجفقلی مهدیزاده وآیت اله عمرانی به سوی دیارباقی مردان وزنان ازدست رفته ی روستایمان به حركت درآوریم ؟كجاست نوای دلنشین «كسیلدی یارب » سعداله عظیمی ؟كجاست صدای گرم وفراموش نشدنی عزیزاله ساعدی كه ازبالاترین قسمت روستا برای صدازدن فرزندش همایون در روستاطنین اندازمی شد؟كجاست مردمحبوب ومهربان ،رفیق شفیق دشت وبیابان، حسن رضایی كمر؟كه یك باردیگر مارامهمان خنده های دلربای خودبنماید. كجاست پهلوان منامین زمین؟كجاست یل نامدارطایفه ی شكارچی ها ؟رستم شكارچی ؟كجاست قهرمان جبهه وجنگ؟كجاست غیورمرد خاك ریزهای میدان مبارزه؟ملكعلی عبداللهی ؟دلم برای پنجه های هنرمندپیرولی غلامی تنگ شده است تا باضرب جذاب خود آهنگ شیروان شكسته سی راجانانه برایم بنوازدوعنایت الله عطایی كه  باهفت انگشت هنرمند وساحر خوددرساز محلی بالابان هفت نوای محلی پاییزان،ولیجانی،دویمه كرم،یانیق كرم،گوللو قافیه،دوبیتی وقهرمانی  را درجان ودل مشتاقانش طنین اندازكرده وخون رادررگهای یخ زده یارانش به جریان اندازد. بدجوری هوای جمله ی «پیراولاسوز»فرج اله جعفری ،«آی ارسطوی»مشهدقیاس عزیزی


ادامه مطلب

[ شنبه 22 بهمن 1390 ] [ 01:06 ق.ظ ] [ اسماعیل حكمتی منامن ]
نظرات

كوچه لردن سووشاندا منی بیرسای ایسوزو/  تاپابیلمم بوخیاباندا سنه تای ایسوزو

من گورنده سنی كونلوم یادنا بوسه دوشی/ اوزلوپوندان منه بیربوسه نی و رپای ایسوزو

اوزانام دالداكی صندلده یاتام عشقیله من / یول گئدن وقته چالارسان منه لای لای ایسوزو

فره كهلیگ كیمی یول لاردا سكیسن گوزه لیم /  منی مدهوش ائلیوب یول گدیشون آی ایسوزو

آلوب آغوشه سنون فرمانووی فررادرام  /    نه لذتی اولی اوندا ایچه سن چای ایسوزو

ایستی وقتینده كولردكمه سینی اوینادارام/  نه سرین سللم اولار اوندا منه یای ایسوزو

اوزامانلاركی گئچی زانتیاماكزیما منی /   گازوئرنده ماتورون یاخشی سالی های ایسوزو

آج اولاندا منه ده منده سنیلن آجیخیم  /  آلارام هرایكیمیزچین شیرین های بای ایسوزو

اوزامان گلمه سین الله سنی پیكان سووشا / كوسه رم باخمارام اصلا سنه من دای ایسوزو

 




[ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ 12:49 ق.ظ ] [ اسماعیل حكمتی منامن ]
نظرات

 اولین روز پاییز 1354بود كه دركوچه ی روستا بابچه های هم سن وسال خودم بازی می كردم غرق درشوروشوق بازی كودكانه بودم كه كسی گوش راستم راگرفت وپیچاند به طرف خودش .باترس واضطراب برگشتم ودیدم خدابیامرز مادربزرگم می باشد .كمی ازترسم ریخت .گفت پسرگلم الان توبایددرمدرسه باشی این جا چه كارمی كنی ؟دستم راگرفت ومراباهمان لباسهای خانه به سوی مدرسه برد ودرِیكی ازكلاس هارابازكردومراهل داد به كلاس.من هم چون چیزی از كلاس ومدرسه ودرس حالی نمی شدم همان ردیف اول روی یكی ازصندلی هانشستم.بعدازدقایقی چشم برگرداندم دیدم همه باترس واضطراب ازمعلم كلاس مرانگاه می كنند وزیرلبی وپنهانی می خندند. قضیه رامتوجه نشدم تااین كه معلم كلاس -كه ازسپاهیان دانش آن زمان بود- بالحنی تحقیرآمیز وتوهین آمیز گفت این كیه؟وازكجا آمد ؟یك نفرازگوشه ی آخركلاس بلند شدوباترس ولرز گفت آقا ببخشید پسردایی من می باشد مثل این كه اشتباه آمده است.تازه متوجه شدم كه دراولین روزاز مدرسه رفتنم به كلاس سوم رفته ام ،ازشما چه پنهان خنده ی خودم هم گرفت اما معلم ازآن هایی نبود كه به این راحتی دركلاسش خندید.بالاخره پسرعمه ام آمد ومراازكلاس بیرون آوردوبایك پس گردنی جانانه به كلاس اول آن زمان هدایتم كرد.

نام معلم آن زمان ادیب بود وپسرعمه ام هدایت رحیمی




[ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ 12:29 ق.ظ ] [ اسماعیل حكمتی منامن ]
نظرات

حرف حساب جواب ندارد.

سال 1362كلاس دوم راهنمایی درس علوم داشتیم بنده نیز ازشاگردهای ممتازكلاس بودم .زنگ خوردومعلم سركلاس حاضرشد،من ازروستاآمده بودم ودرس همان روز راحاضرنكرده بودیم ،معلم صدایم زد وچندسوال ازمن پرسیدمن هم مقداری ازسوالات راجواب دادم وبعضی هارانتوانستم جواب دهم چشمتان روزبدنبیند معلم علوم ماكه بسیارهم دوستش داشتم كشیده ی آب نكشیده ای توی گوشم خواباند .من بعدازاین كه به هوش آمدم باگریه گفتم آقااولین باراست كه درستان رانخوانده ام ایشان هم بابزرگواری وخونسردی كامل فرمودند پسرم من هم اولین باراست كه شمارازده ام .دیدم حرف حساب ...  

 «معلم علوم مان آقای سعیداله بختیاری نوده بودند.»

مارگزیده از ریسمان سیاه وسفید می ترسد

درسال دوم راهنمایی كه بودم معلم ادبیاتمان سركلاس حاضر شدوشروع كردبه پرسیدن. پرسیدندكه  فعل «می رفتم » چه زمانی دارد؟هركدام ازدانش آموزها جوابی دادند كه غلط ازآب درآمد ومعلم همه رابه پای تخته خواند تاتنبیه كند.من كه دانش آموززرنگ كلاس بودم منتظربودم ازمن سوال كندومن جواب دهم .اتفاقا معلم مراصدازد وگفت:زمان فعل داده شده چیست؟بااطمینان رفتم جلو وگفتم :مضارع اخباری .معلم گفت آفرین !بچه ها حكمتی راتشویق كنید.همه برایم دست زدند .خواستم بروم بنشینم معلم باتمسخر گفت های پسر زیادجوگیرنشوید كه شما هم غلط گفتیدبیاییدپای تخته. انگارآب سردی به سروصورتم ریختند.ازآن روزتاحالا هرزمان كه تشویق می شوم می ترسم كه ...     

دولت خامه

دانش آموزی شهریورماه سرجلسه ی امتحان به من التماس كرد آقا نیم نمره كمك كنی 10شده وازشراین امتحان خلاص می شوم.گفتم سوال چیست؟گفت: ارزشمند ترین اثر دهخدا كدام اثر اوست؟گفتم پسرخوب این راهمه می دانند كه لغت نامه ی اوست ودرسالن قدم زدم .موقع تصحیح دیدم بدبخت عوضی شنیده وبه جای لغت نامه نوشته دولت خامه .

سه هزاروهشت وات

ورقه ی امتحانی راتصحیح می كردم دیدم دانش آموزی جواب سوالی راكه  :«معلّم» چند هجا وچند واج دارد؟نوشته سه هزاروهشت وات. پرسیدم مردمومن این چه جوابی است كه نوشته ای ؟گفت آقابه خداسرجلسه ی امتحان مراقب به من تقلّب می رساند ازدورگفت كه بنویس سه هزاروهشت وات ومن هم نوشتم .نگوكه مراقب گفته: سه هجا وهشت واج ودانش آموزهجاراهزاروواج را وات شنیده است. 

 

 




[ پنجشنبه 13 بهمن 1390 ] [ 10:14 ب.ظ ] [ اسماعیل حكمتی منامن ]
نظرات
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
بک لینک طراحی سایت